PÍNULÍTIÐ AÐÞRENGD EIGINKONA

...þá þótti mér alveg við hæfi að vinna bara út frá því og breyta vel út af vananum með jólaundirbúninginn líka.

Við settum jólaljósin út fyrir viku síðan, hef ekki kveikt á þeim enn, en við vorum þessi sniðugu sem vorum úti í stuttermabolum og sandölum. Já ekkert verið að bíða eftir réttum tíma til að eiga svo hættu á að úti verið kominn hefðbundinn Chicago vetur með sinn skítakulda. Ég hef alltaf verið voðalega ósátt við þrettándann, bara vegna þess að þá þarf að taka niður allt skrautið (ég gæti svosem bara gengið í hóp þeirra sem geyma skrautið uppi við fram yfir páska - en það er bara einhvernveginn ekki ég) svo nú ákváðum við að fylgja nágrönnum okkar í jólaundirbúningnum og skreyta eftir þakkargjörðina. Við fórum, í fylgd með tveimur vinafjölskyldum okkar, á trjábúgarð í gær  í þessari líka yndislegu blíðu, til að velja okkar jólatré fyrir 2009. Eftir að hafa rölt um, fækkandi fötum sökum óvenjusólarríks dags, þá fundu allir réttu trén og  jólatréð okkar er komið upp í stofu - ljósum og glitrandi kúlum prýtt og það mun fá tækifæri til að sýna sig í rúman mánuð. Með þessum æðibunugangi mínum vonast ég til þess að þrettándinn mæti ekki skeifu minni og ég verði tilbúin að kveðja skrautið á nýju ári.

 
(þarna vorum við ekki enn búin að fatta hve heitt og sveitt við vorum í blíðunni)

Ég ætla leyfa mér að segja, þó það sé ekki alveg í stíl við ástandið, að engar fréttir eru góðar fréttir - við erum hraust og við búum enn í sátt og samlyndi. Það telst víst með kraftaverkum að hjón týni ekki áttum með svona ósköpum þegar til langs tíma er talið, ég sé það alveg því þetta tekur á. Það er vandasamt verk að vinna saman og passa upp á að gagnrýna ekki hvernig unnið er á hlutunum. Ég má oft bíta saman vörunum því ef eitthvað er ekki samkvæmt mínum hugmyndum er erfitt að halda aftur af sér. Og þó það sé hálfasnalegt að skrifa það niður svona svart á hvítt þá þarf ég stundum að minna sjálfa mig á að Miguel er ástandinu ábyggilega mikið þreyttari heldur en ég. Það vegur á honum þung ábyrgð að snúa ástandinu við og eftir endalausar hafnanir og nú í einhverjum hundruðum ósvaraðara umsókna þá tekur þetta illilega á!

Ég hef ekkert heyrt frá tannsanum sem ég fór í atvinnuviðtal til, átti svo sem ekki von á því að það kæmi strax því hann var með einhverjar aðrar gellur í atvinnuviðtali í síðustu viku - og sú vika var stutt út af þakkargjörðinni. Kannski heyri ég eitthvað í þessari viku.  Ég hef mikið hugsað um þá stofu og þá tannlækninn sérstaklega, því ef ég fæ jákvætt svar þá viðurkenni ég að ég mun taka starfinu virkilega hikandi. Ég var svo  ósátt við hvernig hann kom fram við "sjúklinga" sína og sá í manninum marga galla sem ég gæti ekki til lengdar haldið kjafti yfir.

Annars gæti verið að ég hafi í raun verið búin að fá neikvætt svar um leið og ég gekk inn rúmlega hálfu höfðinu hærri en tannsinn sjálfur...

Ég ætla skreyta hér í húsinu í dag, svo verð ég að helga mig prófundirbúningi og ritgerðarskrifum þessa vikuna - skólaönninni minni lýkur þann sjöunda desember.
 
Arína mun halda upp á afmælið sitt föstudaginn ellefta með því að bjóða helstu vinkonunum heim og svo verður fjölskyldunni allri boðið í hús þann tólfta til að fagna afmæli Arínu og Ölmu - nóg að gera framundan...

Gleðilega aðventu kæru vinir, ef þið eruð enn einhver sem hingað kíkið inn (eins gott að þið endist með mér út næsta árið því ég var að endurskrá mig hér til heils árs...)

Bestu kveðjur

Stella