PÍNULÍTIÐ AÐÞRENGD EIGINKONA

Allt fyrsta árið mitt er sem löng bíómynd sem situr eftir í huganum, svona mynd sem skilur mikið eftir sig! Þetta ár var svo fyllt ævintýrum að það er undarlegt til þess að hugsa að ég sjálf hafi verið til staðar og tekið þátt í þessu í lifandi lífi. Allt það sem við manni blasti var svo ókunnugt, en þó ekki - allt var einhvernveginn undarlega kunnuglegt frá bíómyndunum!

Eftir að líf mitt hafði tekið talsverðum breytingum fór hugurinn minn að kalla á einhver ævintýri og er ég sá au-pair auglýsingu í mogganum sem heillaði mig þá ákvað ég að slá til og hringja - Chicago, Chicago. það hljómaði svo framandi, SÍKAKÓ (já ég er að norðan sko!)Það var íslensk kona sem svaraði hringingu minni, móðir stelpunnar sem var þá hjá fjölskyldunni, hún bað mig vinsamlegast að skrifa bréf, og lýsa í því mér og mínum áhugamálum og senda svo út! Ja hérna, skrifa bréf og það á ensku, jedúddamía, það var ekki um neitt annað að ræða svo ég skellti mér í það! Lét það koma fram í bréfinu að ég hefði gaman af því að sauma föt ( þá var svo hagstætt að sauma sjálfur) og að ég þyldi ekki RUSL! Reyndar átti það að komast til skila að ég þyldi ekki óreiðu og sóðaskap en orðið sem ég valdi var "garbage"! Ég vann þau víst yfir á því orði skellihlægjandi og þau sannfærðust um að þau þyrftu á mér að halda! Reyndust vera svo virkilega elskuleg þegar þau hringdu, og vildu fá mig til sín sem allra fyrst!

Ég skellti mér til Systu sem var nýhætt að reka Karnabæ og farin að selja flugmiða á ferðaskrifstofunni! Hún þekkti ekki mikið til í Ameríku fluginu, það reyndist nokkuð ljóst er ég hóf ferðalagið mitt, þó mjög sátt við allt sem á ferðamiðanum stóð! Enda vissi maður þá ekki að um eitthvað val væri að ræða.

Ég man þegar ég var að pakka niður, hve hrikalega það þvældist fyrir mér! Vissi ekki neitt hvað ég þyrfti að taka með mér! Var að fara flytjast inn á fjölskyldu, lögfræðihjón og fimm ára dóttir þeirra. Þyrfti ég að pakka handklæðum, sængurfatnaði. Þetta snérist talsvert í kollinum á mér því ég gerði mér enga grein fyrir því hvernig aðstæður tækju á móti mér! Ég man ekki hvað úr varð, fór þó bara með eina stóra tösku með mér!

Ég man flugið mitt til New York, allt mátti maður nú þá í vélunum, ég var ein í sætaröð og lét fara vel um mig! Var með hvíta leður" beautiboxið" mitt er innihélt allt til að hárið væri nú fínt og svo naglalakksgræjurnar - man að ég lakkaði neglurnar eldrauðar er ég sat í fluginu með "walkman" á eyrunum. Ég hafði tekið mig til og tekið upp á nokkrar kasettur með uppáhaldsmúsíkinni minni, eitt lag stendur þó uppúr sem lag sem fær tímann til að bakka og setur mig aftur í þetta flug og það er "Oye Como Va" með Carlos Santana, (ég heyrði þetta lag rétt áðan og það kom þessu bloggi af stað - ég á að vera sinna heimavinnu, en stundum taka pistlaskrifin völdin) þetta lag var reyndar ekki í neinu uppáhaldi þá, og ég veit ekki hvernig það lenti á kasettu hjá mér, en ég allavega lærði vel að meta það - og Miguel er mikill Santana aðdáandi!

Er ég lenti á Kennedy vellinum í New York stóð ég varla undir eigin stressi, kúltúrsjokkið helltist hratt yfir mig er ég sá þarna fólk af öllum gerðum og stærðum, lyktin, rakinn og hitinn jeminn eini. Auðvitað var ég í gallabuxum og þykkum leðurskóm með stáltá og jakka yfir mínum bol - þokkalega fín skal ég segja ykkur! Ég man það var búið að hræða mig mikið á útlendingaeftirlitinu, átti að velja mér röð er karlmaður væri í umsjón með, kerlingarnar væru stelpum slæmar var mér sagt! Það tókst hjá mér, lenti hjá yndislegum ungum manni sem bauð mig velkomna til Ameríku. Ég gekk í gegn, og fór útfyrir hliðin, stóð svo þar sem illa gerður hlutur og vissi ekkert hvað ég átti af mér að gera! Karnabæjar-Systa hafði ráðgert að ég yrði sótt af annað hvort Systu eða Óla er ráku gistiheimili í New York, því ég yrði að bíða þar til næsta morguns eftir fluginu mínu til Síkakó. Ekki vissi ég hvernig þau litu út, og hafði aldrei við þau talað, taldi þó ráðlagt að fara ekki of langt frá inngangshliðinu, ég yrði ábyggilega líklegust til að finnast þar. En tíminn leið, og ég fann hve stutt var í hlaupastinginn og æluna, en hélt mér þó beinni í baki er ég leitaði að Íslending í hverju einasta andliti sem ég sá! Loksins var bankað í mitt bak, og ég reiðilega spurð hvort ég væri Stella! Ég hélt það nú, brosti mínu breiðasta og fegnari hef ég sjaldan verið! En ekki var herra Óli beint kátur með mig, ég átti víst að hafa komið mér út fyrir aðalsalinn þarna, þar sem hann beið með bílinn. En hann hætti samt ekki við að taka mig með á gistiheimilið en mikil ósköp sem skottið mitt seig .

Ökuferðinni man ég óljóst eftir, man þó hve mér þótti mikil ómenning í akstrinum, hraðinn og frekja allra gulu leigubílanna vera lygilega! En við komumst heilu á höldnu að gistiheimilinu, þar sem bílnum var ekið inn í skúr og hurðinni hratt lokað - þau áttu ábyggilega ekki löglegan rétt á því að vera með bisness svona í svefnhverfinu. Systa bauð mig velkomna, bauð upp á djús og einhverjar litlar smjörkökur - sem ég þáði. En ég vildi komast út, skoða mig um - ég gekk frá töskunni minni inn í ferskjulituðu herbergi, dróg upp myndavélina, og skellti mér út!

Ég gekk þarna um, með peningana mína í skónum og myndavélina hnýtta um úlnliðinn - aldrei að vita hvenær yrði á mann ráðist og maður rændur. Er ég snéri aftur að gistiheimilinu þóttist ég rík af úthverfamenningu, svo sátt við ævintýrin sem hlytu að bíða mín. Ekki voru þau hjón sátt við að ég væri að þvæla svona eins og ferðamaður með myndavél um þeirra hverfi, og aftur var ég skömmuð, eins og einhvern krakkabjálfa! Ég gat ekki beðið eftir því að komast í burtu. (ég veit að það eru margir sem lofsama þeirra þjónustu en eitthvað snerti ég þau á rangann hátt - því sjaldan hef ég fundið svona neikvæða strauma gagnvart mér sem ég þarna upplifði).

Ég fór svöng í háttinn, gat ekki hugsað mér að éta með þeim, eitthvað varð mér lítið um svefn enda tók því varla að fara sofa því flugið mitt frá New York fór klukkan sex um morguninn. Óli ók mér að LaGuardia flugvellinum - og þurfti auðvitað að bæta því við að hann skildi ekkert í þessari ferðaáætlun minnar, af hverju í ósköpunum ég færi ekki aftur um Kennedy! Ekki vissi ég það, vissi ekki að um aðrar leiðir væri að ræða! Fegin kvaddi ég hann og þakkaði fyrir mig! Flugið til Chicago gekk hratt fyrir sig....

Ég mun halda áfram síðar með þessi skrif því að mig langar að koma þessum minningum frá mér, hvort svo sem ég muni opinbera þær allar eða bara pikka niður fyrir eigin endurminningar!

Hún mamma mín á afmæli í dag og þið sem  mætið henni endilega smellið koss á hennar kinn (hún les ekki neitt á netinu svo ég hringi sjálf í hana á eftir og óska henni persónulega til hamingju).

Stella