Blogg
31.7.2008
Hver man ekki söguna..........
.......... sem gekk um sem eldur í sinu í "gamla" daga, um gamla manninn sem var í strætisvagni í Reykjavík? Nú ef þið munið ekki eftir henni þá skal ég segja hana hér (þið sem munið söguna skannið yfir miðjuna og farið bara beint að lokasetningum mínum), kannski hefur sagan breyst í tímanna rás, og kannski var hún þegar ofsögð þegar mér barst hún, en allavega þá kemur sagan hér eins og ég man hana:
Gamall maður situr í strætisvagni í Reykjavík, er ung kona kemur inn með son sinn, "sirkabát" fimm ára gamlann. Nú sá gamli situr bara og fylgist með lífinu í strætó og því sem framhjá líður fyrir utan gluggann. Ungi drengurinn var eitthvað ókyrr, með læti og stæla og þótti víst við hæfi að trufla gamla manninn sem mest hann mátti. Glennti sig, geiflaði og frussaði þar til þeim gamla varð alveg nóg um og hann tók sig til og spurði mömmuna hvort hún ætlaði ekki að tjónka eitthvað við drenginn!
Svarið sem hann fékk var stutt og laggott; "nei, sonur minn er í frjálsu uppeldi"..
Gamli lét það duga í bili og þóttist ekki taka eftir drengnum. Loks kom strætisvagninn þeim gamla á sinn áfangastað og hann stendur upp og gerir sig líklegann til að labba út, nema á leiðinni út, þá hann stoppar aðeins við - beint fyrir framan ungu mömmuna og tekur sig til með áherslum og hrækir duglega á hana, bætir svo þeim orðum við að hann hafi líka fengið frjálst uppeldi!!
Þessi saga risti mig djúpt, hún einhvern veginn beit í mig! Það er svo auðvelt að gleyma því að allt fullorðna fólkið í kringum okkur var líka alið upp, allir voru einu sinni krakkar, allir áttu einhverja að sem sinntu agahlutverki í lífi þeirra. En vissulega eru foreldrar ekki út í að sakast fyrir allt sem börnin gera, eða unglingarnir hvað þá við fullorðna fólkið - ég efast um að nokkur fari að atast út í pabba og mömmu varðandi mitt uppeldi ef ég tæki upp á einhverjum ævintýralegum hegðunum. En vissulega mótuðu þau mig, enginn vafi þar á!
( ég ætti að vara ykkur við núna - því þetta gæti orðið langur pistill. Ég er andvaka og klukkan er rétt að verða tvö að nóttu.)
Einstaka hegðun er vel hægt að útskýra, og líklega má einnig útskýra hegðun allra ef djúpt í saumana er litið. Misjafnt er uppeldi barnanna eftir þjóðháttum, veðráttum og venjum. Eins og þið öll sem hingað kíkið inn vitið þá hef ég farið mikið í almenningssundlaugina með krakkana mína í sumar. Okkur þykir yndilegt að vera þar að svamla um eða bara flatmaga á sólbekkjum ef þannig liggur á okkur (mér þykir það allra best). Við erum bara hluti af hinum marglita regnboga mannfólksins sem þar mætir (gæsir og þvottabirnir reyna troða sér inn líka en fá ekki að dvelja). En það eru vissir hópar þar sem ekki er vert að mæta á þröngri gangstétt, því augntillitið og fasið sem þú færð, þeytir þér hratt upp að næstu girðingu já eða ofan í laug ef annara undakomu er ekki auðið, því alveg máttu bóka að ekki verður hliðrað til af þeim sem á móti þér gengur (ég er ekki að tala um neina krakka eða unglinga). Afsakið nú eða fyrirgefðu eru bara orð sem ekki tilheyra orðaforðanum þeirra. Ástæðuna fyrir þessum yfirgangi hef ég reynt að skilgreina og sjá afhverju maður "lúffar" ævinlega og segir ekki neitt þegar um slíka framkomu er að ræða gagnvart manni sjálfum nú eða ef maður vitnar slíkt á hendur annara.
Það var virkilega illa að forfeðrum þessa hóps vegið fyrir mörgum ömmum og öfum síðan. Og barátta þeirra fyrir virðingu var hörð, ekki spurning, lífið þeirra var allt annað en leikur. En sem betur fer þá er öldin önnur, ég allavega held það í alvörunni, flestir hafa þeir sannað (það sem þeir áttu auðvitað aldrei að þurfa sanna) að þeir eru öllum jafnir. En skálar vogarinnar eru erfiðar að vega jafnt, alltaf virðist önnur skálin vera aðeins þyngri, og þær vilja rokka til...
Mér finnst sem það sé kominn svolítið mikill yfirgangur, sagan er farin að minna mig á þá um frjálsa uppeldið. Því það er enginn sem stoppar þetta, enginn sem tekur í taumana og segir; "nei heyrðu mig nú góði" eða eitthvað á þá leið. Við hin (leiðinlegt að flokka þetta svona-en þið skiljið mig) megum ekki segja abb-babb-babb öðruvísi en að vera stimpluð sem kynþáttahatarar (þoli það orð ekki - því racism er kynþáttagagnrýnandi ef rétt er þýtt). Og á meðan er enn ein ný kynslóð að alast upp með það í huga að við hin skuldum þeim virðingu fyrir eitthvað sem forfeður allra gerðu þeirra forfeðrum fyrir svo langa löngu síðan. Og þessi kynslóð virðist ekki sjá ástæðu til að öðlast virðingu, vill hana bara sjálfgefið fyrir ekki neitt, annars ertu bara "you know what"!. Ég skil ekki af hverju þessi hluti sögunnar fær ekki bara að vera í sögubókunum með öllum hinum sögunum, þetta er liðin tíð, búið mál - eða er það ekki annars? Kannski eru ástæðurnar allt aðrar, þessi pistill er bara sýnishorn af mínum skoðunum. Sem svo kannski eru byggðar upp á röngum forsendum. En ég í sakleysi mínu trúi því að við verðum öll bestu vinir þegar rauði blóðlitur okkar allra verður hulinn með samblandaða húðlit framtíðarinnar, þá verður erfitt að segja til um hver kom hvaðan - frá hverjum - og hver gerði hverjum hvað!!
Hva bara strax kominn fimmtudagur, hvert fór vikan eiginlega?
Kveðjur
Stella
Gamall maður situr í strætisvagni í Reykjavík, er ung kona kemur inn með son sinn, "sirkabát" fimm ára gamlann. Nú sá gamli situr bara og fylgist með lífinu í strætó og því sem framhjá líður fyrir utan gluggann. Ungi drengurinn var eitthvað ókyrr, með læti og stæla og þótti víst við hæfi að trufla gamla manninn sem mest hann mátti. Glennti sig, geiflaði og frussaði þar til þeim gamla varð alveg nóg um og hann tók sig til og spurði mömmuna hvort hún ætlaði ekki að tjónka eitthvað við drenginn!
Svarið sem hann fékk var stutt og laggott; "nei, sonur minn er í frjálsu uppeldi"..
Gamli lét það duga í bili og þóttist ekki taka eftir drengnum. Loks kom strætisvagninn þeim gamla á sinn áfangastað og hann stendur upp og gerir sig líklegann til að labba út, nema á leiðinni út, þá hann stoppar aðeins við - beint fyrir framan ungu mömmuna og tekur sig til með áherslum og hrækir duglega á hana, bætir svo þeim orðum við að hann hafi líka fengið frjálst uppeldi!!
Þessi saga risti mig djúpt, hún einhvern veginn beit í mig! Það er svo auðvelt að gleyma því að allt fullorðna fólkið í kringum okkur var líka alið upp, allir voru einu sinni krakkar, allir áttu einhverja að sem sinntu agahlutverki í lífi þeirra. En vissulega eru foreldrar ekki út í að sakast fyrir allt sem börnin gera, eða unglingarnir hvað þá við fullorðna fólkið - ég efast um að nokkur fari að atast út í pabba og mömmu varðandi mitt uppeldi ef ég tæki upp á einhverjum ævintýralegum hegðunum. En vissulega mótuðu þau mig, enginn vafi þar á!
( ég ætti að vara ykkur við núna - því þetta gæti orðið langur pistill. Ég er andvaka og klukkan er rétt að verða tvö að nóttu.)
Einstaka hegðun er vel hægt að útskýra, og líklega má einnig útskýra hegðun allra ef djúpt í saumana er litið. Misjafnt er uppeldi barnanna eftir þjóðháttum, veðráttum og venjum. Eins og þið öll sem hingað kíkið inn vitið þá hef ég farið mikið í almenningssundlaugina með krakkana mína í sumar. Okkur þykir yndilegt að vera þar að svamla um eða bara flatmaga á sólbekkjum ef þannig liggur á okkur (mér þykir það allra best). Við erum bara hluti af hinum marglita regnboga mannfólksins sem þar mætir (gæsir og þvottabirnir reyna troða sér inn líka en fá ekki að dvelja). En það eru vissir hópar þar sem ekki er vert að mæta á þröngri gangstétt, því augntillitið og fasið sem þú færð, þeytir þér hratt upp að næstu girðingu já eða ofan í laug ef annara undakomu er ekki auðið, því alveg máttu bóka að ekki verður hliðrað til af þeim sem á móti þér gengur (ég er ekki að tala um neina krakka eða unglinga). Afsakið nú eða fyrirgefðu eru bara orð sem ekki tilheyra orðaforðanum þeirra. Ástæðuna fyrir þessum yfirgangi hef ég reynt að skilgreina og sjá afhverju maður "lúffar" ævinlega og segir ekki neitt þegar um slíka framkomu er að ræða gagnvart manni sjálfum nú eða ef maður vitnar slíkt á hendur annara.
Það var virkilega illa að forfeðrum þessa hóps vegið fyrir mörgum ömmum og öfum síðan. Og barátta þeirra fyrir virðingu var hörð, ekki spurning, lífið þeirra var allt annað en leikur. En sem betur fer þá er öldin önnur, ég allavega held það í alvörunni, flestir hafa þeir sannað (það sem þeir áttu auðvitað aldrei að þurfa sanna) að þeir eru öllum jafnir. En skálar vogarinnar eru erfiðar að vega jafnt, alltaf virðist önnur skálin vera aðeins þyngri, og þær vilja rokka til...
Mér finnst sem það sé kominn svolítið mikill yfirgangur, sagan er farin að minna mig á þá um frjálsa uppeldið. Því það er enginn sem stoppar þetta, enginn sem tekur í taumana og segir; "nei heyrðu mig nú góði" eða eitthvað á þá leið. Við hin (leiðinlegt að flokka þetta svona-en þið skiljið mig) megum ekki segja abb-babb-babb öðruvísi en að vera stimpluð sem kynþáttahatarar (þoli það orð ekki - því racism er kynþáttagagnrýnandi ef rétt er þýtt). Og á meðan er enn ein ný kynslóð að alast upp með það í huga að við hin skuldum þeim virðingu fyrir eitthvað sem forfeður allra gerðu þeirra forfeðrum fyrir svo langa löngu síðan. Og þessi kynslóð virðist ekki sjá ástæðu til að öðlast virðingu, vill hana bara sjálfgefið fyrir ekki neitt, annars ertu bara "you know what"!. Ég skil ekki af hverju þessi hluti sögunnar fær ekki bara að vera í sögubókunum með öllum hinum sögunum, þetta er liðin tíð, búið mál - eða er það ekki annars? Kannski eru ástæðurnar allt aðrar, þessi pistill er bara sýnishorn af mínum skoðunum. Sem svo kannski eru byggðar upp á röngum forsendum. En ég í sakleysi mínu trúi því að við verðum öll bestu vinir þegar rauði blóðlitur okkar allra verður hulinn með samblandaða húðlit framtíðarinnar, þá verður erfitt að segja til um hver kom hvaðan - frá hverjum - og hver gerði hverjum hvað!!
Hva bara strax kominn fimmtudagur, hvert fór vikan eiginlega?
Kveðjur
Stella
Flettingar í dag: 1
Gestir í dag: 1
Flettingar í gær: 95
Gestir í gær: 19
Samtals flettingar: 116702
Samtals gestir: 26443
Tölur uppfærðar: 14.3.2010 00:11:14
clockhere
