Blogg
31.5.2008
Er kakan enn óbökuð?
Ég er með samviskubit, hreint út sagt er með illt í maganum í dag! Bara margir kaflar sem hlaðast inn að mér og ég má til með að opna augun. Taka mig á, breyta hegðun minni! Leikur gærdagsins sannaði það bara, ég fann ekki til neins nema vonbrigða í eigin garð. Minn maður mundi ekki eftir deginum mínum, hann kom heim eftir kvöldmat, bara eins og ég átti von á. Hann mundi heldur ekki eftir því að hann átti að fara með son okkar í teiknitíma seinnipartinn. Auðvitað mundi hann ekki eftir því. Hann þarf aldrei að muna eftir svona vegna þess að ég sé alltaf um að minna hann á allt. Af hverju í ósköpunum eiga þau hér að leggja eitthvað á minnið, þegar að ég sé hvort eð er alltaf um að dagskrá hvers dags renni ljúflega í gegn. Þegar ég var ung/yngri hélt ég að fullorðnir vissu allt, og það væri engri visku við að bæta. En með hverju árinu sannast það að ég er endalaust að læra eitthvað nýtt, vonandi að verða betri, en svo með það í huga, var maður þá bara "eitthvað verri" hér í denn? Það virðist alltaf vera einhverju viðbætandi, ég er alltaf að uppgötva nýja galla í mínu fari, eigin hegðun sem bæta má, framkomu sem betur má koma fram. Svolítið þreytt á þessu, kannski er ég pínu hörð á sjálfa mig, því mér er það mjög mikilvægt í lífinu að öðrum líki við mig, ég get ekki umborið að aðrir finni galla sem ég bý að. Ég er líklega eins og hestur með hliðaraugnspjöld hvað það varðar, því ég veit að það eru margir gallar sem ég geng um með svo augljósa á yfirborðinu. Vil samt ekki endilega heyra neitt um þá, kann illa að taka gagnrýni í minn garð! Ég leiddi mitt fólk í gildru í gær, viljandi, ég minnti þau ekki á daginn minn frá vikubyrjun eins og við var að búast frá mér. Ég minnti ykkur lesendur mína á daginn minn og það stóð ekki á viðbrögðum, það mundu allir eftir mér, en var það bara vegna þess að ég var búin að senda smápot í loftið? Þau hér áttu ekki von á þessu frá mér, af hverju ákvað ég endilega núna prófa þau á þessum degi. Að prófa loks á sjálfstæðu hugsanir þeirra, kannski var ég pínulítið vond, mér allavega líður þannig í dag. Ég vissi ekki að minn dökki maður gæti orðið fölur, en það sannaðist í gærkveldi er ég spurði hann hvort það væru ekki nein dagatöl í vinnunni hjá honum! Hann gersamlega gránaði, ekki að hann kenni mér um, alls ekki, en það er nú meira sem greyið skammast sín, og það er allt í lagi, hann má það alveg. Það er ekki eins og við séum frá fjölkvænishóp í Texas þar sem hann þarf að muna afmælisdaga í það að minnsta kosti fimm eiginkvenna! En ég ber stóra ábyrgð á því hvernig hlutunum er farið í þessu húsi, ég elti þau öll hér um allt , með áminningum um að gera þetta, gera hitt. Leyfi þeim aldrei að rekast á því ég þoli ekki slíkt! Ég þoli ekki óstundvísi, ég þoli ekki óskipulag! Og ég kann heldur ekki að leggja ábyrgð á annara axlir, bara kann það ekki, mér finnst ég alltaf gera hlutina betur sjálf, bara einfaldara þannig heldur en að útskýra vilja minn eða tilætlun, já og svo að sjá hlutina "mislukkast" í annara höndum! Miguel fór í vinnu í morgun, en tók smástund frá og bauð okkur að hitta sig í morgunverð. Ég notaði tækifærið og sagði starfi mínu sem stundarskrár og atburðarverði lausu. Ég ætla hætta að hringja í minn mann í sífellu og lesa ofan í hann hvar hann á tíma, hvar hann á að vera og klukkan hvað. Tilkynnti þeim öllum að héðan í frá, ætla ég að hætta spyrja þau í sífellu hvort allt sé þar sem það á að vera, minna þau á allt sem gera þarf. Ég ætla hætta ganga frá eftir þau, ætla hætta þjónusta þeim, í vissum tilfellum. Ég mun halda áfram að elda, ég mun þvo þvott, ekki halda að ég sé bara hætt húsmóðurshlutverkinu, en ég ætla reyna að deila hlutverkinu með þeim. Ég veit að þetta verður ekki þolraun á þau, þetta verður helvíti á mér! Ég mun þurfa að bíta fast í tunguna, segja ekki neitt er ég leyfi þeim að rekast á. En það hlýtur að vera eina rétta ferlið sem við þurfum að fara í gegnum til að getað veitt þeim þetta sjálfstæði sem þau greinilega hafa ekki fengið að njóta í harðstjórnun minni.
Ætli kakan, ég, sé ekki að ná hálfbökunarpunktinum?
Ástarþakkir fyrir allar góðu kveðjurnar í gær, þær voru allar sem ein yndislegar!!
Kveðjur
Stella
Ætli kakan, ég, sé ekki að ná hálfbökunarpunktinum?
Ástarþakkir fyrir allar góðu kveðjurnar í gær, þær voru allar sem ein yndislegar!!
Kveðjur
Stella
Flettingar í dag: 1
Gestir í dag: 1
Flettingar í gær: 95
Gestir í gær: 19
Samtals flettingar: 116702
Samtals gestir: 26443
Tölur uppfærðar: 14.3.2010 00:11:14
clockhere
