PÍNULÍTIÐ AÐÞRENGD EIGINKONA

Ég finn að það er kominn tími til að hlaupa aðeins um með fingurnar á lyklaborðinu - orðið ansi langt síðan síðast. Ég er samt ansi hrædd um að fésbókin sé að stela bloggandanum og líka öllum gestunum sem áður rötuðu hingað inn. Einhvernveginn hefur bókin náð því að þjóna svo stóru tengingarsvæði og þar sem spjallrásin og pósthólfið eru þarna á veggnum líka þá finn ég að ég gleymi marga daga að athuga með pósthólfið sem netþjónustan sér um og þessi síða gleymist algerlega dögum saman. En samt þykir mér svo vænt um bloggið því hér get ég haft yfirsjón á því sem minnið mitt nær ekki að halda utan um - þið vitið svona fyrir framtíðarminningarnar.

Lífið hér í River Bend er allt við það sama, ég vinn og bóndinn sér um allt hér heimafyrir og sannar daglega að hann er mikið fjölhæfari en ég hafði nokkurn tíman náð að gera mér grein fyrir. Innkaup voru aldrei hans sterka hlið, en það er allt að koma ásamt því að brotin á þvottinum eru farin að líkjast þeim er ég á takta til. Þegar ég kem heim á kvöldin er kvöldmatur á borðum, krakkarnir hafa lokið heimanáminu - og ég finn mig dálítið utangátta. Þetta er allt annað líf! Ég vil snúa þessu við, við sem höfum getað verið heima að sinna börnum og heimili erum svoooooo heppnar! Það er hlutverk sem fáum gefst tækifæri til að sinna einungis og nú er ég svo þakklát fyrir að hafa þó getað verið með ungunum mínum á þeirra fyrstu árum, algerlega þeim helguð. Það var lúxus!

Það er allt undirlagt splunkunýjum snjó í dag, svo að bakgrunnsmyndin á alveg við - hún hefur líka átt við annað slagið undanfarin mánuð, því hann hefur komið, farið og nú komið aftur! Og nú á allt að fara á bólakaf og frostið að koma aftur - jibbí!

Þorrablótið er alveg að fara skella á Chicago búana sem hlakka mikið til - Bjössi Greifi ætlar að koma aftur og skemmta okkur. Í þetta sinn verður húsið mitt ekki undirlagt, við náðum að leigja sal sem við megum koma með súrsaða matinn í. Hér hefur það alltaf verið vandamálið að fá að koma inn með mat og slíkt - hefur með tryggingar og allt það að gera, enginn vill vera ábyrgur fyrir matareitrunum og slíku - æi flókið en þó ekki þegar maður þekkir kerfið. Við, Lena, Anna og ég erum búnar að steikja kleinur, og svo ætla ég að leggja í eina brúna lagtertu um helgina, verst þó að rabbabarasultan hennar mömmu er uppurin - en ég mun finna einhverja sultu til að smyrja á í miðjuna.

Ég er komin í smá átak, farin að hamast á hlaupavél á hverjum morgni og vinn líka með handlóðum og já passa mataræðið vel líka - gleymdi mér þó aðeins um helgina en ég held að það verði bara takturinn minn því annars held ég þetta ekki út! Verð að eiga daga í akkúrat það sem mér sýnist og langar í - er ekki betra að vera duglegur fimm daga í viku en ekki einn einasta?

Jæja elskurnar mínar - væri gaman að sjá nöfn þeirra er hingað kíkja inn.

Stella